„Nauka prawa karnego. Uczeni włoscy byli pierwsi, którzy opierając się na doświadczeniach praktyki rozpoczęli się zajmować naukowo prawem karnym. Duże zasługi na tym polu położyli już glosatorowie i komentatorowie (Gandinus, Jacobus de Belvisio, Bartolus, Baldus i in.), a także kanoniści (Hostiensis, Durantis i in.). Szczególnie żywa w tej dziedzinie działalność naukowa, która wywarła bardzo znaczny wpływ na kształtowanie się prawa karnego w całej Europie, rozwinęła się we Włoszech dopiero w XVI w.
Spośród uczonych zajmujących się prawem karnym zasłynęli Tyberius Decius (zmarł w 1582 r.), Julius Claro (zmarł w 1575 r.), oraz Prosper Farinacci (zmarł w 1618 r.). na którego dziele ,Jraxis et theoria criminalis" został oparty kodeks karny księstwa Mołdawii (z 1646 r.).
Również najwcześniej we Włoszech rozwinął się w XVIII w. ruch w kierunku wprowadzenia nowych zasad w prawie karnym. Głównym propagatorem nowych idei był Cezar Beccaria (1738 1794), który w swej pracy O przestępstwach i karach (Dci delitti e delie pene, 1764 r.) domagał się zniesienia tortur, tajnego postępowania, kar arbitralnych oraz kary śmierci. Praca Beccarii tłumaczona była na 22 języki i wywarła wielki wpływ na praktykę.“(15)